Category: Zelfbetering (Page 1 of 2)

Omgaan met borderliners

Er is geen precieze handleiding in hoe je om zou moeten gaan met mensen met borderline, helaas. Dit is aangezien ieder persoon met borderline anders is.

Soms wens ik dat ik nooit de diagnose voor borderline had gekregen. Ondanks het mij geholpen heeft om gericht hulp te zoeken wat zeker een heel eind geholpen heeft, zorgt het er ook voor dat mensen zich raar/anders gedragen als het betreft in omgaan met mij. Het rare van deze manier van omgang is dat het juist ervoor zorgt dat ik meer last heb van de borderline, in plaats van geholpen wordt het onder controle te houden.

Als voorbeeld merk ik dat mensen op eieren gaan lopen voor mij, bang om me aan te zetten tot een explosieve reactie. Terwijl wanneer mensen zo voorzichtig rond mij heen dwalen, ik geen inschatting kan maken van de situatie en daardoor juist allerlei dingen ga invullen zoals ander hun gevoelens en gedachten. Hierdoor kan ik juist eerder onberekenbaar worden voor de anderen. Terwijl de laatste uitval die ik gehad heb minstens 5 jaar terug is, behandeld iedereen mij alsof ik om elk klein wissewasje kan uitvallen.

Hiernaast durven mensen op de een of andere reden niet eerlijk meer te zijn naar me. Ze geven hun ergernissen liever via via aan waardoor ik van een ander hoor dat er een probleem is. Hierdoor kan er enorm veel misinterpretatie ontstaan en kunnen er dus juist problemen/ruzies vormen. Eerlijkheid wordt zo erg onderschat in de meeste gevallen. Ik kan niet raden wat je denkt, vindt of voelt. Laat me het dan ook niet raden en wees gewoon eerlijk als ik in jouw ogen te ver gegaan ben.

Ik heb dan ook gemerkt dat zij die recht door zee zijn en niet ergens omheen draaien het fijnste zijn om in omgang mee te zijn voor me. Lang verhaal kort, behandel iemand met borderline gewoon als een normaal persoon. Daar hebben ze het meeste aan.


Disciplineprobleem, HELP!

Ik zal echt niet de enige zijn die hele lijsten en schema’s maken om dingen te doen die gebeuren moeten, maar dat zodra de dag of week ten einde is, nog steeds de helft niet gedaan is. Ik heb een disciplineprobleem.

Als voorbeeld hoort iedereen elke dag in beweging te zijn volgens de onderzoeken. Allemaal leuk gezegd, maar als ik met mijzelf afspreek elke dag een wandeling te maken, hou ik dat wellicht 3 dagen vol. Oefeningen doen, idem dito. Van alles heb ik al geprobeerd, van lijstjes, naar wekkers, naar een maatje zoeken. Binnen een klein tijdsbestek is de goede voornemen alweer gedumpt.

Ik heb ergens gelezen dat discipline een spier is. Dat je kan trainen en oefenen om een betere discipline te krijgen. Het zou te maken hebben met te grote doelen, welke voor iedereen verschillend liggen, en daarnaast het niet belonen voor of terug kijken naar de vooruitgang.
Ook hier heb ik een serieuze poging voor gedaan. Ik had een lijst met de grotere taken (zoals een schuur opruimen) gemaakt, had de grotere taken onderverdeeld onder kleinere taken (zoals de werkbank leeg maken) en deze taken weer onderverdeeld in nog kleinere taken (zoals een krat leeg maken). Voor elke kleinste onderdeel dat ik kon afstrepen stond ik stil bij dat ik het gedaan had, in plaats van alleen maar te kijken naar wat ik nog doen moest en ging daarna pas verder naar het volgende onderdeel.
Het hielp, maar niet langdurig. Na ongeveer een maand op deze wijze te werken vergat ik weer stil te staan bij wat ik gedaan had en was weer ontevreden over mijn dag waarin ik gevoelsmatig niets gedaan had terwijl ik eigenlijk al best wel veel voor elkaar had gekregen die dag.

Maar wat is er dan wel te doen aan een tekort aan discipline? De reactie van velen is dat je iets simpelweg moet doen, er niet bij stil moet staan. Echter merk ik dat het niet zo makkelijk is een voornemen gewoon vol te houden omdat je het wil.

Ik ben in ieder geval nog aan het zoeken naar een oplossing hoe ik mijn doelen vol kan houden en ben benieuwd naar jullie mening/tips.

Hoe help je iemand stoppen met roken?

Zelf ben ik een roker en ben voorlopig nog niet van plan te stoppen. Naast de ergernis die ik regelmatig ervaar dat mensen mij vertellen dat het slecht voor me is merk ik andere acties van anderen die het stoppen lastiger maakt.

Roken is slecht, dat weet elke roker echt wel. Het probleem is dat het een verslaving is en iemand is niet eerder in staat te stoppen ermee totdat ze zélf besluiten dat ze er klaar mee zijn. Zo heb ik ook ernstige overgewicht en ik vind mijn obesitas veel gevaarlijker dan het roken dat ik doe. Ik heb bijvoorbeeld mijzelf dan ook afgesproken eerst op een gewicht te komen die de risico’s verminderd en daarna zal ik toch de stap maken om het roken te staken.

Nu ken ik iemand die recentelijk weer besloten heeft een poging te doen te stoppen met roken. Ze merkte op hoe andere mensen het haar enorm moeilijk maken, wat bij een eerdere poging al haar valkuil is geweest. Ook ik heb zelf ervaringen hoe anderen juist stimuleren te roken, in plaats van wat ze proberen te bereiken. Vandaar deze blog. Wil je echt helpen, hier de do’s and don’ts:

‘Stop er nou eens mee, het is zo slecht voor je! Weet je wel hoeveel het in een jaar kost?’
Ja, dat weten we allemaal. Wij zien ook echt wel dat de prijzen zelfs steeds omhoog gaan, dat er sigaretten uit de pakjes gehaald worden en hoe de fortuinen uit onze beurzen verdwijnt. We weten ook echt wel hoe slecht het is voor ons. Maar! Elke keer wanneer iemand zo’n opmerking maakt, komt er een soort rebelse ‘het is mijn leven’ gevoel naar boven en zorg je er juist eerder voor dat de roker onbewust besluit “nog lang niet” te stoppen. Maak die opmerkingen gewoon niet en laat het ze zelf uit zoeken, hoeveel je ook om ze geeft. Je bent echt niet de eerste die het zegt en zeker niet de laatste.

Stop samen met elkaar.
Ondanks dit punt ook een valkuil kan zijn, kan het ook erg goed uitpakken. Iemand heeft zo minder snel het gevoel er alleen voor te staan, maar de valkuil is dat je door moet zetten (vergeven en doorgaan met stoppen) als een van de twee/groep een slippertje maakt.

‘Wauw! Ben je echt gestopt? Knap hoor!’
Wat je met deze opmerking uitlokt is dat men erbij stil staat dat ze niet roken. Hierdoor wordt de ouderwetse drang naar een sigaret toch weer aangewakkerd en dat kan nou net dat laatste duwtje zijn waardoor een ex-roker weer besluit een pakje te halen. Het knaagt dan makkelijk uren door.

‘Vind je het erg als ik een sigaretje op steek? Ik wil je niet in verleiding brengen..’
Dit is eigenlijk eenzelfde punt als de vorige. Als jij rookt, steek de sigaret gewoon op en leg er geen nadruk op dat jij wel nog rookt. De persoon ziet het wel, maar de herinnering dat zij niet “mogen” roken is minimaal. En als de persoon er toch wel bezwaar mee zal hebben, dan zal die persoon dat zelf wel benoemen, hoop ik. Wat je wel zou kunnen proberen is het aantal sigaretten dat je rookt te reduceren.

Bied geen sigaret aan!
Ondanks dit punt voor zich spreekt, heb ik mijzelf erop betrapt uit automatisme een sigaret van iemand aan te nemen die uit automatisme een sigaret aanbood aan me. Jammer, want het ging de hele avond door en daarna startte ik weer. Echter zou het persoonsafhankelijk kunnen helpen als ze om een sigaret vragen, er een (twijfelachtig) te geven. Dit scheelt hun een pakje kopen en kan eventuele extreme drang wel voorkomen. Wanneer een ex-roker een pakje koopt, is het weer einde verhaal.

Leid de persoon af wanneer de ex-roker de drang te groot wordt.
Ga dingen doen, het liefst dingen waarbij de persoon met de handen bezig is. Zo raakt de ex-roker wellicht de focus kwijt op het roken en kun je zodoende helpen om van de sigaretten af te blijven.

Heb jij nog eventueel tips met hoe je een persoon kan helpen van de sigaretten af te blijven? Wat heeft jou het meest geholpen of weerhouden om te stoppen? Deel het in de comments.

Oordelen

Oordelen brengt vaak negatieve effecten met zich mee, bijvoorbeeld als het om een vooroordeel gaat, iets waar iedereen wel ervaring mee heeft. Maar wat als het niet een specifiek een vooroordeel is, maar dat je een oordeel velt over je medemens, of wellicht oordeel je wel over jezelf of wat ik nog erger vindt is om alvast voor een ander jezelf te beoordelen.

Maar wat bedoel ik als ik het heb over een oordeel? Het vormen van een meningsuiting en het oordelen van mensen zit in een klein hoekje, iets wat men meestal doet zonder er erg in te hebben. Pas als een vooroordeel er flink naast blijkt te zitten, betrapt men zichzelf erop te hebben geoordeeld.

Stel voor dat je op straat loopt en een grote spierbonk/bodybuilder passeert jou. Zou jij een paar stappen opzij doen? Het ziet er wellicht intimiderend uit en velen zullen voor zo iemand wijken, maar ik ken toch wel een grote spierbonk die zo ontzettend lief is. Hetzelfde geldt voor gothics of punks wie vaak ontweken worden.

Een bekende vorm van vooroordelen is rasisme of sexisme. “Die buitenlanders” of dat Audi-rijders asociaal zijn. Overal kom je wel tegen dat er een oordeel getrokken is over iemand zonder nog een woord gesproken te hebben naar elkaar. En vaak is dit oordeel nog niet eens door de persoon zelf getrokken, maar hebben ze het van anderen gehoord. Vaak hoor je zelf van meerdere mensen hetzelfde oordeel, dus dan zal het wel waar zijn, toch?

Onderzoek heeft dan ook bewezen dat men een halve seconde nodig heeft om een oordeel te vellen over iemand zijn/haar dominantie en betrouwbaarheid. Het maken van een oordeel heeft dan ook een hele nuttige functie, het helpt ons overleven. Maar wat jammer is dat met de oordelen die getrokken worden over mensen vaak ook ten kosten gaan van hen.

Soort zoekt soort, zeggen ze ook wel eens. Ook dit is niet vreemd gedrag, aangezien de mensen die al zoveel op elkaar lijken wat denkwijze betreft, elkaar minder snel zullen beoordelen en de afwijkende eigenschappen kunnen accepteren voor wat ze zijn.
Iedereen wil geaccepteerd worden voor wie hij/zij is. Wat daar in vreemd is, is dat men ook verwacht dat anderen niet teveel verschillen van hun zelf, want dat wekt weer oordelen op.

Bijvoorbeeld een vrouw die voor u in de rij bij de kassa staat. Haar haar zit in de war, ze draagt geen make up en haar shirt is niet eens gestreken. Maakt dit deze vrouw een slecht mens? Ze zal waarschijnlijk aangekeken worden als een soort zwerver wie niet eens de tijd neemt om degelijk de deur uit te stappen. Het punt dat ze vergelijkbare hobbies en interesses als jou hebt, even intelligent is als jou of wellicht zelfs je beste vriendin kan worden als je haar een kans geeft doen er niet toe. Ze is een slons.
Een slons die haar werk moet weten te combineren met het opvoeden van haar kinderen en baby, waar ze alleen voor staat, aangezien haar partner haar voor een ander verlaten heeft. Met de geringe tijd die ze heeft weten te vinden om nog even boodschappen te doen voordat ze haar kinderen van school moet halen, heeft ze niet de tijd gevonden om er voor jou verzorgd uit te zien. Te snel geoordeeld?
Kleine kans dat je deze vrouw zo in de supermarkt tegen komt omdat ze voor jou al geoordeeld heeft. Ze zal naast de geringe tijd die ze al heeft wel tijd vinden om zichzelf op te tutten, zodat jij als iemand die ze niet eens kent, haar niet kan beoordelen op haar uiterlijk.

Iedereen oordeelt, en het is een natuurlijk fenomeen. Het is een kunst om te beseffen wanneer je handeld naar een oordeel of je oordeel alleen maar gebruikt als hulpmiddel. Laat een ander, en jezelf, in de waarde en leer je oordelen te herkennen.


Moeten of mogen

Meerdere keren heb ik gehoord dat men verteld wordt de stress te verminderen door de dingen die op een dag gebeuren niet te zien als moeten maar als mogen. Dit is een heel mooi concept, alleen heb ik ook bij meerdere mensen in mijn omgeving gemerkt dat dit een zwart-wit situatie meebrengt. Ze vervangen namelijk alleen het woord ‘moeten’ in ‘mogen’ in alle zinnen die ze tegenkomen.

Het verschil tussen de twee woorden is duidelijk. Zo betekent moeten dat je ergens toe gedwongen bent en mogen betekent dat je toestemming hebt. In de praktijk echter worden in het gedrag, en zodoende de zinnen van de mensen, de twee vaak door elkaar gehaald. Zo vind men vaak dat ze altijd hun mobiel bij zich moeten hebben of dat ze mogen eten. Ze moeten vroeg naar bed of ze mogen naar hun werk. Overduidelijk is dat bij deze twee vergelijkingen er iets niet helemaal klopt.

Het is dus een grijs gebied, sommige dingen mogen en sommige dingen zouden daadwerkelijk moeten. Je zou jezelf de vraag kunnen stellen hoe belangrijk iets voor je is. Zo neem ik aan dat je niet wil verhongeren, dus zul je moeten eten. Je wilt niet stinkend door het leven gaan dus zal je moeten douchen. Daarentegen is je huis spik en span houden iets wat je mag, tenzij een steriele omgeving belangrijk voor je is en het dus ook moet. Ieder zijn grens in prioriteiten en wat belangrijk voor de persoon is ligt ergens anders. Niet te verwarren met wat andere verwachten wat belangrijk voor je is zoals omschreven in Wie ben ik?.

Maar laten we wat dieper in gaan in wat de woorden in dezelfde zinnen veranderd binnen in de persoon zelf.
Met ‘moeten’ bijvoorbeeld:
“Ik MOET de rekeningen betalen, zodat ik een dak boven mijn hoofd hou.”
Het probleem met dit woord is dat het woord energieloos is. Het zuigt alle plezier en variabiliteit uit het leven, heeft een dwingende toon en het geeft een nare nasmaak aan de taak. Het maakt je klein, je krijgt een tegenwerking omdat je niet wil en geen zin hebt om de taak te doen. “Ik moet helemaal niets!” ga je erdoor denken.

Mogen:
“Ik MAG de rekeningen betalen, zodat ik een dak boven mijn hoofd mag houden.”
Dit klinkt een stuk vriendelijker en haalt het dwingende uit de zin maar naast dat ‘mogen’ hier niet echt in de zin past zorgt suggereert het woord ‘willen’ dat je overal toestemming voor nodig hebt. Zelfs als je jezelf toestemming hebt gegeven om iets te doen op deze manier, komt er een afhankelijke toon bij kijken. Een toon welke een stuk fijner voelt dan ‘moeten’ wellicht, maar ook dit woord geeft niet de kracht welke je een fijn gevoel in het leven geeft en je zelfs wellicht lui maak in zelfs de simpele taken.

Maar dan is er nog een derde optie die ik pas geleden pas gehoord heb:
“Ik WIL de rekeningen betalen, omdat ik graag een dak boven mijn hoofd hou.”

Het woord ‘willen’ heeft impact, het spoort aan. De zin klopt nog steeds in tegenstelling tot ‘mogen’, het woord voelt fijn en niet meer gedwongen of afhankelijk. En als je maar vaak genoeg dergelijke zinnen op deze manier herhaalt, zul je zelfs merken dat de taak een bevredigend gevoel geeft en je motiveert om de volgende taak aan te pakken.

Niet omdat het moet, maar omdat je het wilt.


« Older posts

© 2020 Janelin

Theme by Anders NorenUp ↑