Category: Zelfbetering (Page 2 of 2)

Schuld

Je stapt in een trein en deze is bomvol met mensen. Er zijn zoveel mensen aanwezig dat dit betekend dat je in het deel moet staan. Wie zijn schuld is dit? Natuurlijk de schuld van NS.
En dan sta je in de rij bij de kassa, de rijen zijn lang en je ziet dat er makkelijk nog een kassa open zou kunnen. Uiteraard is het duidelijk dat de supermarkt beter had moeten bezetten en zij de schuld zijn van dat jij überhaupt moet wachten.
Wellicht ben je laat voor die ene (belangrijke) afspraak omdat je auto niet wilde starten. Die auto laat je ook altijd zitten op de meest belangrijke momenten.

We zitten in een maatschappij waar het altijd duidelijk is dat alles wat fout gaat de schuld is van een ander of het product, dat we stoppen met de verantwoordelijkheid te nemen voor de keuzes die we zelf maken waardoor we voor onze eigen ongemakken zorgen, in plaats van de anderen. Men lijkt er niet bij stil te staan dat bijna alle dingen waar wij over klagen op te lossen is bij hun eigen keuzes en verantwoordelijkheden.

“God, schenk mij de kalmte om te aanvaarden wat ik niet kan veranderen, de moed om te veranderen wat ik kan veranderen, en de wijsheid om het verschil hiertussen te zien” Reinhold Niebuhr.

Zoveel dingen in ons dagelijks leven kunnen we zelf wat aan doen. Bijvoorbeeld door een andere trein, buiten spits, te nemen of door de tijdstip dat je naar de winkel gaat aan te passen of wellicht voor meer dagen je boodschappen te doen of misschien had je eerder van huis moeten vertrekken voor die belangrijke afspraak zodat je nog een alternatief zoals OV kon nemen. Als je niet eerder op wilt staan, moet je je haasten in de ochtend om klaar te zijn voor werk. Als je haastig een product kiest kun je de kans hebben dat het product je in de steek laat op sommige vlakken. Als je geen onderhoud en voorbereiding treft, kun je voor verrassingen komen te staan.

Neem de verantwoording voor de keuzes die je maakt en wellicht beter verwoord; schuif de schuld niet af op een ander als de keuzes die je zelf gemaakt heb niet uitpakken zoals je die zelf wilt. De wereld draait niet om jou, jijzelf draait om jou. Je maakt je eigen geluk, als je de moed hebt die te maken.

Als je dan buiten spits reist en er een ongeluk gebeurd is zodat je toch in de file staat kun je twee dingen denken. 1, je kunt de situatie niet veranderen en bent dus maar later en 2, je had rekening kunnen houden met de mogelijkheid om eerder te vertrekken. Bijna alles heb je zelf invloed over. Had de individu de crisis kunnen voorkomen? Nee, maar wel hoe je ermee omgaat, de kalmte te aanvaarden wat je niet kunt veranderen. Kunnen we veranderen dat leven steeds duurder word? Nee, maar je kunt wel prioriteiten stellen welke je in staat stellen om je minimale behoeften te behalen.

Leer het onderscheid te maken tussen onmacht en keuzes en neem verantwoording voor de keuzes die je zelf, wellicht onbewust, gemaakt hebt.


Wie ben ik?

We zitten in een maatschappij waar rekening houden met elkaar onvermijdelijk is. We zitten met zoveel mensen op een klein kluitje grond dat als je niet aan en met elkaar denkt er een enorme chaos zal ontstaan. De mens is een groepswezen, wat te merken is aan dat zoveel mensen zo hard hun best doen om erbij te horen. Maar waarbij proberen we te horen? Wie bepaalt waarbij ik moet horen en hoe dat te doen?
We worden opgevoed met bepaalde normen en waarden. Vele krijg je mee van je ouders, maar ook school, vrienden, kennissen en vrienden van je ouders of wellicht de televisie. Zoveel mensen zorgen ervoor dat de normen en waarden al van jongs af aan gesmeed worden en de persoonlijke vormgeving is weinig plaats voor. Als je bijvoorbeeld je kamer moet opruimen, betekent dat je dus altijd een opgeruimde kamer hoort te hebben volgens de normen. Waarom? Omdat je ouders je dat zeggen en zodoende leren.

Maar dan komt die goede oude tijd, rond de pubertijd, wanneer je besluit om wel zelf te bepalen wat je normen en waarden zijn. En overal waar je niet in het straatje past van wat anderen vinden word je weer terug gefloten, want je moet in de groep blijven. Individualiteit? Allemaal prima, zolang je maar wel met de grote menigte mee kan draaien. Naar mijn mening bestaat er nagenoeg geen individualiteit. Onderzoek heeft bijvoorbeeld aangetoond dat ieder persoon lijkt op de combinatie van de 5 personen die het dichtst bij hem/haar staan. Dus je wordt gevormd, hoe je het ook wendt of keert.

Ik ben nu dus al paar jaar op zoek naar een manier om mijzelf te vormen naar iemand waar ik zelf trots op kan zijn, onafhankelijk te zijn van wat anderen van mij vinden. Want naast dat je alsmaar teruggefloten wordt als je andere normen en waarden ontwikkeld, word je ook continu verteld dat je gelukkig moet zijn. Je krijgt de hele tijd tegenstrijdigheden te horen.

  • Denk eens aan jezelf, maar denk eerder aan mij/anderen
  • Durf nee te zeggen, maar ik wil alleen ja horen
  • Wees altijd eerlijk, tenzij jouw antwoord mij niet aanstaat
  • Laat een ander eens praten, wat ben je stil
  • Geld maakt niet gelukkig, maar je moet wel alles kunnen betalen
  • Wees gelukkig, zolang je mij maar niet achter laat

En het meest verwarrende? Voor iedereen is die middellijn anders en je zult het nooit goed doen voor iedereen! Zo heb ik een langere periode klaar gestaan voor iemand met iets dat het leven uit mij zoog wat betreft energie. Ik kon niet meer en moest een keer nee zeggen. Ik was meteen egocentrisch en kon alleen maar aan mezelf denken en had niets voor haar over en zo ging dat nog een tijd door.

Ik heb mensen achter mij gelaten in mijn leven omdat ik het gevoel had dat hun normen en waarden teveel verschilden van de mijne en ik daardoor werd tegen gehouden in mijn eigen ontwikkeling. Echter kan je niet elke relatie bepalen, want sommige zit je aan verbonden vanwege een bloedverwant of omdat het de baas is van je droombaan of welke andere reden dan ook. (tevens is een baan nog op te zeggen).

Zo is er iemand in mijn leven die mij enorm dierbaar is en zij vertelt mij over iemand die bijna alleen maar loopt te klagen, dan weer aan het vissen is naar complimenten om vervolgens op andere manieren alle aandacht naar zich toe zou proberen te trekken. Zo’n persoon word je moe van. Dergelijke mensen zijn er meer, ze vragen bijvoorbeeld dan ook nog vaak om meningen van anderen maar zijn dan geïrriteerd als het antwoord niet gelijk is aan hun eigen mening. Dan hebben ze de neiging om boos te worden of duidelijk irritatie te tonen. Dergelijke mensen ga je automatisch ontwijken omdat het niet overeen komt met je eigen normen en waarden, wat niet altijd kan omdat ze bijvoorbeeld familie zijn. Maar zo’n persoon heeft daarentegen dan wel weer invloed op de normen en waarden van de mensen met wie ze omgaan.

Wees jezelf..

Wees jezelf..

Maar wie ben ik dan?

Het is heel moeilijk om de kromme reacties van anderen op je eigen geluk gewoon achter je te gooien, omdat niemand alleen wil zijn. Zelfs een eenling is niet compleet alleen. Dus hoe zorgen we ervoor dat je gelukkig kan worden zonder raar aangekeken te worden? Daar zorg je niet voor, het is een kwestie van jezelf voorop zetten en hopelijk heb je in je normen en waarden dat je niet alleen op de wereld bent en ook zou moeten geven af en toe. Maar geef wanneer je kunt geven, wanneer je wilt geven. Niet wanneer anderen vinden dat jij aan hen moet geven.

“Being selfish means you think of yourself 100% of the time, but without taking others into account” Exploring your mind


Haast

Wat is het tegenwoordig toch met alle haast op de wereld? Je kunt vaak niet eens fatsoenlijk de trein uitstappen omdat je weer naar binnen wordt gedrongen door de menigte. Automobilisten vinden dat je de snelheid moet overtreden voor ze en desnoods duwen ze je wel. Voetgangers en fietsers vinden dat het rode licht niet voor hun geldt. En zo kan ik eindeloos door gaan.

Toen ik nog in Sittard woonde vond ik het heerlijk hoe rustig de mensen om mij heen waren. Met een enkele boodschap werd ik voor gelaten, voordringen gebeurde daar niet, caissières en klanten wachtten geduldig voordat je je tas ingepakt had en ik voelde me daar niet opgejaagd door anderen hun haast. Toen ik terug naar de randstad besloot te verhuizen hoopte ik dat ik deze mentaliteit kon behouden, wat best lastig is omdat veel mensen zich egoïstisch gedragen en bijvoorbeeld voor blijven dringen.

Toen ik op Utrecht centraal was bijvoorbeeld; ik had zin om een ijsje bij de swirl te halen en stond netjes te wachten. Een vrouw doet haar bestelling en ondertussen komt er een stel aangelopen die pontificaal voor mij gaat staan. Een collega sprong in en hielp die mensen en wanneer de vrouw klaar was met bestellen en had afgerekend kwam er een vriendin of kennis van haar die haar gedag zei en ook maar meteen bestelde. Er stonden ondertussen nog twee mensen zich schijnheilig voor mij te schuiven en ik had mijzelf ook voorgenomen dat als de medewerkers van de swirl wederom iemand lieten voordringen dat ik weg was. Vooral op zo’n plek als Utrecht Centraal waar veel mensen haast hebben vind ik het raar dat ze niet de volgorde in de gaten houden van mensen die staan te wachten en in plaats daarvan de meest brutalen als eerst helpen.

Maar waarom zijn we dan zo gehaast? Want als je alles snel doet heb je meer tijd over toch? Meer tijd om meer dingen gehaast te doen waardoor je meer tijd over houd voor de overige gehaaste dingen en je uiteindelijk geen tijd meer over hebt en het gevoel hebt dat je dus meer had moeten haasten om alles gedaan te hebben gekregen. Daarnaast lijkt het erop (ja ik ben er zelf ook een van) dat men het gevoel heeft dat pas wanneer die waslijst met taken gedaan is ze zich goed mogen voelen en trots mogen zijn op zichzelf. Ik ben laatst dan ook begonnen met ‘s morgens een kop koffie drinken met helemaal niets om mij heen. Geen tv, geen computer, geen muziek, helemaal niets. Gewoon op de bank zitten en voor mij uit staren met mijn kopje koffie.
Het is moeilijk. Ik heb het gevoel dat kostbare tijd aan mij voorbij gaat en dat ik mijn tijd aan het verdoen ben, terwijl het juist zo goed is om even dergelijke rustmomenten te pakken zodat je daarna weer eventjes kunt knallen. Zo geniet je veel meer van het leven en werk je productiever.

Hier wat tips om minder te haasten:
  • Probeer één ding te doen. Mindfull werken heeft bewezen een rustgevend effect en multitasken lijkt productiever te zijn, echter ben je minder gefocust bezig en kost het nog meer energie om minder gedaan te krijgen.
  • Als je echt veel te doen hebt, maak dan een lijstje en blijf je ervan bewust wat echt een must is en wat uitgesteld mag worden. Wees niet bang om dingen weg te strepen als er teveel taken zijn en zeg desnoods afspraken af. Plan ook niet te krap, zorg ervoor dat je genoeg tijd hebt voor je taken.
  • Kom ruim op tijd voor een afspraak zodat je voor de afspraak nog een rustmoment kunt pakken.
  • Neem bewuste momenten van rust, zoals dat kopje koffie. Een andere manier is door bijvoorbeeld een boek te gaan lezen. Als je maar af en toe rust neemt voor jezelf.
  • Observeer de omgeving eens. Als je even op een bankje gaat zitten, of op een terrasje een drankje doet, kijk dan eens om je heen hoe anderen zich door de haast laten leven en geniet van dat je zelf even de tijd voor jezelf neemt.

Laat je niet zo opfokken door de gehaaste mensen om je heen, en wees zelf niet zo gehaast. Het leven is een stuk fijner en ontspannen en het mooie is dat je uiteindelijk gevoelsmatig meer tijd over zult houden.

“Als je iedere dag worstelt om alles af te krijgen, en nóg met het gevoel thuiskomt dat je niet bent toegekomen aan wat je belangrijk vindt, komt dat doordat je hebt toegestaan dat alle ‘input’ je agenda bepaalde: mails, telefoontjes, verzoeken van anderen, in plaats van wat je zelf belangrijk vindt. Dat noem ik reactieve drukte; je laten leiden door wat er op je afkomt.” Tony Crabbe


Newer posts »

© 2020 Janelin

Theme by Anders NorenUp ↑